Over je Zelf gaat het niet vanzelf

16 december 2025

Wat neem jij mee naar 2026?

Het is al een tijd geleden, het is tijd om weer te schrijven moest ik mezelf zeggen.

Ja de afgelopen maanden ben ik veel bezig geweest. Met mijn persoonlijke ontwikkeling, en ook als professional. Ze zijn ook verwerven met elkaar als je werkt met jezelf als instrument. Zonder persoonlijke ontwikkeling kun je niet tot je recht komen als professional. Dat besef ik alsmaar meer. Ik zie om me heen dat een studie heel belangrijk is en dat veel professionals in zorg, onderwijs en sociaal domein op vaardigheden ontwikkelen. En er wordt ook veel intuïtief gewerkt. Toch ga ik me alsmaar meer afvragen of dit nu intuïtie is of instinct?
Ik ben in de afgelopen jaren bij Interakt gaan ontdekken hoe ik veel meer op instinct leef, mijn overlevingsmechanismes. En dat die mijn intuïtie vertroebelen, hoewel ik het ook intuïtie noemde.

En ik denk dat dit niet alleen voor mij geldt maar voor veel mensen in het algemeen. Maar bijzonder ‘wij zorgprofessionals’, want ons instinct is zorgen, helpen, empathie, inleven, aanvoelen bijv. Dat is een kwaliteit absoluut. En tegelijk is het ook heel vaak iets waar we zo goed in zijn geworden omdat het moest. Omdat dat de enige manier was om ons staande te houden toen we jonger waren. Het zorgen voor de ander is een diepe imprint in mijn hechtingsontwikkeling, waarmee ik jarenlang niet wist hoe ik ècht voor mezelf kan zorgen en wel dacht dat ik het deed. Ook dat bleek een bescherming te zijn. Het gaat niet vanzelf over je-Zelf. Dat vraagt proceswerk in de diepte.

Na intensieve maanden zei ik onlangs tijdens een leergang “ik ben even klaar met leren, genoeg geleerd dit jaar”. Die gedachte heeft welgeteld een week geduurd 😄. En toen ik beter uitgerust was besefte ik:

Ik leer om mezelf te ontwikkelen. Mijn Zelf te ontwikkelen, mijn waarachtige Zelf. Een Zelf waarin ik meer van mijn beschermingsmechanismen ken. Waardoor ik meer bevrijd ben van oud zeer. Waarin ik ook nog voel dat ik nog te leren heb. En dat wil ik ook. Niet om punten te halen voor een registratie als professional. Die ik overigens niet heb, maar waar ik als ik om me heen kijk meer intervisie en supervisie volg dan de gemiddelde professional met registratie. Om niet alleen een vrijer mens te zijn, maar ook meer in vrijheid kunnen coachen. Vanuit mijn waarachtige, kernachtige, zoals-ik-bedoeld-ben-achtige Zelf.

En dit is, onder andere, wat ik meeneem naar 2026: mijzelf, mijn Zelf en mijn verdere Zelf-ontwikkeling ❤️

Wat neem jij mee?

< Ouder bericht

Nieuwer bericht >

Volg je hart

Een muur vol persoonlijkheid

door duda-wsm • 30 juli 2026

Een muur vol persoonlijkheid Ja een gekke titel. Mensen die wel eens in mijn werkruimte zijn geweest weten dat in de ene ruimte een muur is met allerlei groene verfsplashes erop. Sommige in een vorm, sommige niet, kris kras, golvend, gebundeld. In die tijd dat ik deze ruimte ging huren leek het me leuk iets geks te doen, wat niemand had. Heb er veel verschillende reacties op gehad. Variërend van “je bent gek” (mijn geliefde hubbie 😊😊) naar “prachtig, het maakt iets los in mij”. En daartussenin veel “ben je nog verf aan het testen?” En ik dacht dat ik het ook daarom gedaan had “dat het iets los maakt”. Soms gaf het me zelf ook een gevoel van ongemak als ik met een druk hoofd, overprikkeld binnenkwam. Dat wilde ik ze wel even uitstuffen. En dat ongemak heeft ook wel wat vind ik. Als coach zoek je samen met iemand het ongemak op juist om verder te komen. In de veilige zone ontwikkelen we niet, daar zijn we al. Het heeft een tijd geduurd voordat ik doorhad dat deze muur ook voor iets anders stond: de gefragmenteerdheid in mij. Klinkt natuurlijk lekker vaag, maar hear me out, it makes sense. Zoals ik in mijn vorige blog schreef ben ik nog niet heel lang op de hoogte van jonge verwondingen in mij, die een spoor hebben achtergelaten. Waardoor ik sommige dingen uit mijn geschiedenis nog niet zo goed snapte van mezelf. Kon ik heel lang over nadenken maar bleef ik cirkeltjes denken of kwam elke keer op dezelfde conclusie “ik weet het gewoon niet”. Nu ik de rode draad van mijn (hechtings)geschiedenis ken, begrijp en doorvoeld heb kan ik al die puzzelstukjes op zijn plek leggen. Nu snap je misschien waar ik naar toe wil met de verfsplashes/puzzelstukjes op de muur. Die stonden onbewust ook daarvoor. Voor dat wat ik nog niet kende van mezelf. Wat ik zo spannend vond dat ik het diep in mij weggestopt had. En nu ik deze puzzelstukjes heb opgepakt, bekeken (okee, heel eerlijk, ook veel om gehuild 😏) voel ik dat ze op zijn plek gevallen zijn. En elke keer als ik deze ruimte binnenkwam met de splashes voelde ik “Dit klopt niet meer”. Met dank aan een collega die een duwtje in de rug gaf om gewoon te gaan verven, heb ik de verfroller opgepakt en aan de slag gegaan. Het resultaat mag er zijn: een mooie egale muur. Ik verheug me erop om na mijn zomervakantie hiervan te genieten, te voelen dat het klopt met mijn innerlijke wereld. Maar eerst ga ik heerlijk genieten van de zomerweken en vakantietijd. Wens jullie een goed zomer met veel rust, liefde, lol, zon en alles waar je maar blij van wordt. Lieve groet, Corina