WAARLIJK ontmoeten

30 september 2024

Over jezelf en anderen werkelijk ontmoeten en zichtbaar worden

Foto:: True Colors Cindy Lauper Wikipedia

Afgelopen weken heb ik al een aantal keren gedacht “Oja ik moet nog een nieuwe blog schrijven”. En ik begon er maar niet aan. Omdat ik weet…een blog laat zich niet dwingen. Dat ontstaat of ontstaat niet.

En nu is er iets ontstaan. Iets ontstaan over WAARLIJK ONTMOETEN. En in ontmoeten zitten ook ont-moeten. Niet meer moeten. Dat is wat ik zo vandaag besef waar ik alsmaar meer moeite mee krijg in de huidige gezondheidszorg, in veel vormen van hulpverlening en in sociaal domein. Er is weinig waarlijke ontmoeting. Soms niet mogelijk omdat er maar bepaald aantal minuten voor een consult is, of omdat mensen zich aan protocollen moeten houden, waar hulpverlening geen eigen emotie of inbreng mogen doen in een casus waar ze bij betrokken zijn want dat zou niet professioneel zijn. Of waar de focus op veiligheid in kaart brengen moet liggen.

Afgelopen week twee dagen doorgebracht bij Interakt in Tiel. Waar er waarlijke ontmoetingen plaatsvonden. De ene dag rondom het thema angst en de andere dag over het thema suïcide. Geen makkelijke thema’s dus. Waar best ook een taboe op ligt. Met een focus op hoe kunnen we de ander ontmoeten in zijn of haar nood? Ontzettend mooi om mijn eigen helende bedding te voelen rond het onderwerp suïcide, wat mij in staat maakt anderen hierin WERKELIJK (waarlijk) te ontmoeten. Zonder ander doel. Zonder oordeel. Zonder angst voor wat dan ook.

Ook mooi om te beseffen dat ik dat alleen maar kan als ik mijn angst en oordeel over mezelf heb aangekeken en doorvoelt, mijzelf hierin heb ontmoet. Precies de reden waarom ik zo enthousiast ben over de Interactie Zelf-Resonantie-processen. Omdat degene die aan het werk is daar zichzelf ontmoet. Met alle facetten die er zijn. Op een manier waarop je zelf in regie blijft over wat je dat moment wel en niet wilt ontmoeten in jezelf. (zie www.praktijkvolgjehart.nl)

In de aanloop naar deze blog ontmoette ik iets van mezelf: namelijk dat het spannend is om zichtbaar te worden en te zijn. Iets van mezelf in te brengen. Want wat als het niet goed is? Wat als ik tekort schiet? Of wat als ik iets vertel over mijn geschiedenis en ik doe de ander tekort? En ja daar wordt al iets duidelijk in de laatste vraag: als ik vertel over hoe het voor mij was kan ik de ander niet tekort doen, want het is mijn verhaal. Dat is een ander verhaal dan hoe het voor de ander was. Ken jij dit ook? Dat je niemand pijn wilt doen, maar daarmee misschien wel je eigen ervaring tekort doet?

Het zichtbaar worden kwam ik afgelopen week ook tegen tijdens een mooie netwerkdag van de Balanskliniek. Een mooie dag met mooie ontmoetingen.

Vanmorgen stuurde een vriend deze Insta-reel, hoe toepasselijk voor de beweging van mezelf de afgelopen weken.

https://www.instagram.com/reel/C-VsikwxIXi/?igsh=Y211NGcwN3VzNnA1

Wat een mooie reminder dat om je eigen potentie te ontdekken je eerst uit je comfortzone hebt te stappen, en door angst en leren gaat om je WAARLIJKE zelf te ontmoeten!

< Ouder bericht

Nieuwer bericht >

Volg je hart

Een muur vol persoonlijkheid

door duda-wsm • 30 juli 2026

Een muur vol persoonlijkheid Ja een gekke titel. Mensen die wel eens in mijn werkruimte zijn geweest weten dat in de ene ruimte een muur is met allerlei groene verfsplashes erop. Sommige in een vorm, sommige niet, kris kras, golvend, gebundeld. In die tijd dat ik deze ruimte ging huren leek het me leuk iets geks te doen, wat niemand had. Heb er veel verschillende reacties op gehad. Variërend van “je bent gek” (mijn geliefde hubbie 😊😊) naar “prachtig, het maakt iets los in mij”. En daartussenin veel “ben je nog verf aan het testen?” En ik dacht dat ik het ook daarom gedaan had “dat het iets los maakt”. Soms gaf het me zelf ook een gevoel van ongemak als ik met een druk hoofd, overprikkeld binnenkwam. Dat wilde ik ze wel even uitstuffen. En dat ongemak heeft ook wel wat vind ik. Als coach zoek je samen met iemand het ongemak op juist om verder te komen. In de veilige zone ontwikkelen we niet, daar zijn we al. Het heeft een tijd geduurd voordat ik doorhad dat deze muur ook voor iets anders stond: de gefragmenteerdheid in mij. Klinkt natuurlijk lekker vaag, maar hear me out, it makes sense. Zoals ik in mijn vorige blog schreef ben ik nog niet heel lang op de hoogte van jonge verwondingen in mij, die een spoor hebben achtergelaten. Waardoor ik sommige dingen uit mijn geschiedenis nog niet zo goed snapte van mezelf. Kon ik heel lang over nadenken maar bleef ik cirkeltjes denken of kwam elke keer op dezelfde conclusie “ik weet het gewoon niet”. Nu ik de rode draad van mijn (hechtings)geschiedenis ken, begrijp en doorvoeld heb kan ik al die puzzelstukjes op zijn plek leggen. Nu snap je misschien waar ik naar toe wil met de verfsplashes/puzzelstukjes op de muur. Die stonden onbewust ook daarvoor. Voor dat wat ik nog niet kende van mezelf. Wat ik zo spannend vond dat ik het diep in mij weggestopt had. En nu ik deze puzzelstukjes heb opgepakt, bekeken (okee, heel eerlijk, ook veel om gehuild 😏) voel ik dat ze op zijn plek gevallen zijn. En elke keer als ik deze ruimte binnenkwam met de splashes voelde ik “Dit klopt niet meer”. Met dank aan een collega die een duwtje in de rug gaf om gewoon te gaan verven, heb ik de verfroller opgepakt en aan de slag gegaan. Het resultaat mag er zijn: een mooie egale muur. Ik verheug me erop om na mijn zomervakantie hiervan te genieten, te voelen dat het klopt met mijn innerlijke wereld. Maar eerst ga ik heerlijk genieten van de zomerweken en vakantietijd. Wens jullie een goed zomer met veel rust, liefde, lol, zon en alles waar je maar blij van wordt. Lieve groet, Corina