Stilte

10 februari 2025

Wat brengt stilte?

Je kent het vast wel, zo’n ongemakkelijke stilte. Soms is het een gewone stilte die bij jezelf ongemak oproept. Soms is het een stilte omdat er iets niet uitgesproken wordt. Soms is het een stilte die valt nadat er iets is uitgesproken. Stiltes zijn er in vele vormen. De stilte die er is als je op een rustige windstille zondagmorgen gaat wandelen, weinig verkeer en soms weinig dieren om te horen. Zo’n heerlijke stilte als je thuiskomt na een drukke dag en er is even niemand thuis.

De laatste tijd heb ik weinig momenten van stilte gehad. Zeker wel in mijn omgeving tijdens een wandeling of thuis, maar niet in mijn hoofd. Die staat AAN. En ik bedoel ook echt aan. Altijd denken, to-do-lijstjes maken, reflecteren, vooruitplannen, scenario’s bedenken, of de rondjes waarin ik kan denken als ik weg wil blijven bij een bepaald gevoel. Mijn hoofd functioneert dan als een beschermer om maar even niet te voelen. Kan ik de schijn voor mezelf opwekken dat ik geen tijd heb om te reflecteren, want ja het is zo druk. Quatsch natuurlijk.

En toen sprak ik iemand die een stilteretraite heeft gedaan. Hoe diegene dag 2 dol werd van eigen gedachten. Toen wist ik. Dit heb ik te doen. Ik wil dat zelfonderzoek ook. Wat kom ik in de stilte tegen? Waar loop ik tegenaan in mezelf? Of omarm ik de stilte? Wat brengt de stilte mij?

Dus na deze week ben ik een weekje op stil. Ontzettend benieuwd wat ik hierin ga ontmoeten in mezelf. Zou ik dat ook hebben dat ik dol word van mijn eigen gedachten? Of gaat het me helpen om meer rust te brengen? Bij mijn gevoel te kunnen blijven i.p.v. wegvluchten in drukte. Bij mijn gevoel zijn en eigenlijk dat alleen: hiermee te ZIJN. Er niets mee te hoeven, alleen maar in aanwezigheid te ervaren.

En ja natuurlijk heb ik de afgelopen weken vanalles gepland om daarna weer lekker bezig te zijn met mooie dingen! Mooie opstellingen, ontmoetingsavonden en niet te vergeten BinnensteBuuten. Maar eerst ga ik mezelf even binnenstebuuten keren in, misschien wel een oorverdovende, stilte.

Liefs Corina

< Ouder bericht

Nieuwer bericht >

Volg je hart

Een muur vol persoonlijkheid

door duda-wsm • 30 juli 2026

Een muur vol persoonlijkheid Ja een gekke titel. Mensen die wel eens in mijn werkruimte zijn geweest weten dat in de ene ruimte een muur is met allerlei groene verfsplashes erop. Sommige in een vorm, sommige niet, kris kras, golvend, gebundeld. In die tijd dat ik deze ruimte ging huren leek het me leuk iets geks te doen, wat niemand had. Heb er veel verschillende reacties op gehad. Variërend van “je bent gek” (mijn geliefde hubbie 😊😊) naar “prachtig, het maakt iets los in mij”. En daartussenin veel “ben je nog verf aan het testen?” En ik dacht dat ik het ook daarom gedaan had “dat het iets los maakt”. Soms gaf het me zelf ook een gevoel van ongemak als ik met een druk hoofd, overprikkeld binnenkwam. Dat wilde ik ze wel even uitstuffen. En dat ongemak heeft ook wel wat vind ik. Als coach zoek je samen met iemand het ongemak op juist om verder te komen. In de veilige zone ontwikkelen we niet, daar zijn we al. Het heeft een tijd geduurd voordat ik doorhad dat deze muur ook voor iets anders stond: de gefragmenteerdheid in mij. Klinkt natuurlijk lekker vaag, maar hear me out, it makes sense. Zoals ik in mijn vorige blog schreef ben ik nog niet heel lang op de hoogte van jonge verwondingen in mij, die een spoor hebben achtergelaten. Waardoor ik sommige dingen uit mijn geschiedenis nog niet zo goed snapte van mezelf. Kon ik heel lang over nadenken maar bleef ik cirkeltjes denken of kwam elke keer op dezelfde conclusie “ik weet het gewoon niet”. Nu ik de rode draad van mijn (hechtings)geschiedenis ken, begrijp en doorvoeld heb kan ik al die puzzelstukjes op zijn plek leggen. Nu snap je misschien waar ik naar toe wil met de verfsplashes/puzzelstukjes op de muur. Die stonden onbewust ook daarvoor. Voor dat wat ik nog niet kende van mezelf. Wat ik zo spannend vond dat ik het diep in mij weggestopt had. En nu ik deze puzzelstukjes heb opgepakt, bekeken (okee, heel eerlijk, ook veel om gehuild 😏) voel ik dat ze op zijn plek gevallen zijn. En elke keer als ik deze ruimte binnenkwam met de splashes voelde ik “Dit klopt niet meer”. Met dank aan een collega die een duwtje in de rug gaf om gewoon te gaan verven, heb ik de verfroller opgepakt en aan de slag gegaan. Het resultaat mag er zijn: een mooie egale muur. Ik verheug me erop om na mijn zomervakantie hiervan te genieten, te voelen dat het klopt met mijn innerlijke wereld. Maar eerst ga ik heerlijk genieten van de zomerweken en vakantietijd. Wens jullie een goed zomer met veel rust, liefde, lol, zon en alles waar je maar blij van wordt. Lieve groet, Corina